Showing 84 results

เป็นหนังสือรวมบทความพระนิพนธ์ของ ศ.หม่อมเจ้า สุภัทรดิศ ดิศกุล ที่เกี่ยวข้องกับศิลปะในประเทศไทย รวบรวมขึ้นในวาระ 74 พรรษา โดยสำนักพิมพ์ธุรกิจก้าวหน้า ในหนังสือมีบทความเกี่ยวกับการวิจารณ์หนังสือ (Book Review) การบันทึกการประชุมนานาชาติทางด้านวิชาการ และบทความทางด้านประวัติศาสตร์ศิลปะของท่านเอง

เป็นหนังสือรวมบทความพระนิพนธ์ของ ศ.หม่อมเจ้า สุภัทรดิศ ดิศกุล ที่เกี่ยวข้องกับศิลปะในประเทศไทย รวบรวมขึ้นในวาระ 74 พรรษา โดยสำนักพิมพ์ธุรกิจก้าวหน้า ในหนังสือมีบทความเกี่ยวกับการวิจารณ์หนังสือ (Book Review) การบันทึกการประชุมนานาชาติทางด้านวิชาการ และบทความทางด้านประวัติศาสตร์ศิลปะของท่านเอง

เนื่องด้วยได้ค้นพบเทวรูปสัมฤทธิ์ในสมัยสุโขทัยจำนวน 12 องค์ซึ่งไม่สามารถระบุได้ว่าหล่อขึ้นพร้อมกันหรือมีระยะเวลาแตกต่างกันเพียงใด ศ.หม่อมเจ้า สุภัทรดิศ ดิศกุลจึงได้ทรงวิจัยวิวัฒนาการของลวดลายเทวรูปสัมฤทธิ์ในสมัยสุโขทัย โดยใช้ทฤษฎีวิวัฒนาการของลวดลายเครื่องทรงส่วนต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นมงกุฎ กรองศอ พาหุรัด ผ้าทรง ฯลฯ เพื่อการจัดหมวดหมู่และกำหนดอายุ ผลการวิจัยระบุว่าแต่ละองค์อายุมีอายุแตกต่างกัน และเครื่องทรงเทวรูปสัมฤทธิ์กลุ่มนี้มีอิทธิพลที่ต่อมาแก่พระพุทธรูปทรงเครื่องในศิลปะอยุธยา

หนังสือเล่มนี้รวมบทความเกี่ยวกับศิลปะพม่าของนักวิชาการ 2 ท่าน คือ ศ. หม่อมเจ้า สุภัทรดิศ ดิศกุล ในส่วนต้นและ ศ.ดร.สันติ เล็กสุขุม ในส่วนท้าย ทั้งนี้เนื่องด้วย ศ.หม่อมเจ้า สุภัทรดิศ ดิศกุลได้เคยเสด็จนำชมพม่าอยู่บ่อยครั้ง จึงทรงนิพนธ์ “ประวัติศาสตร์พม่าโดยย่อ” เพื่อเป็นคู่มือนำชม ต่อมา สุจิตต์ วงษ์เทศ ผู้เป็นบรรณาธิการจึงได้มีการนำเอกสารดังกล่าวมาเผยแพร่
เนื้อหาหลักเป็นการเล่าประวัติศาสตร์พม่าโดยย่อ ตั้งแต่สมัย พุกาม อังวะ ตองอู หงสาวดี จนถึงสมัยอมรปุระและมัณฑเล โดยกล่าวถึงกษัตริย์พม่ารัชกาลต่างๆโดยสังเขป แต่สงครามบางช่วงที่สัมพันธ์กับประวัติศาสตร์ไทยก็อาจเน้นเล่าเรื่องโดยละเอียด

หนังสือเล่มนี้เล่าเรื่องที่ ศ.หม่อมเจ้า สุภัทรดิศ ดิศกุล พร้อมคณะ เสด็จไปสำรวจโบราณวัตถุสถานที่ประเทศศรีลังกา ระหว่างวันที่ 25 กันยายนถึง 11 ตุลาคม พ.ศ. 2510 โดยได้มีการกล่าวถึงโบราณสถานมากมายในราชธานีโบราณของประเทศศรีลังกา ไม่ว่าจะเป็นเมืองอนุราธปุระ โปลนนารุวะ แคนดี้ ฯลฯ นอกจากนี้ ยังได้เสด็จไปเที่ยวชมเมืองทางตอนใต้ของประเทศ ไม่ว่าจะเป็นเมืองนุวาระเอลิยะและเมืองติสสมหาราม ทรงใช้วิธีเล่าเรื่องคล้ายสารคดีท่องเที่ยว พร้อมสอดแทรกความรู้ทางด้านประวัติศาสตร์ศิลปะในอีกหลายแง่มุม