ศ.หม่อมเจ้า สุภัทรดิศ ดิศกุลได้ลงบทความเกี่ยวกับพระพุทธรูปอินเดียและความรู้ใหม่เกี่ยวกับโบราณคดีจีนในวารสารโบราณคดีของคณะโบราณคดีไว้หลายตอน ตั้งแต่ พ.ศ. 2511-2520 โดยในส่วนพระพุทธรูปอินเดียนั้น ผู้นิพนธ์ได้นำเสนอการศึกษาพระพุทธรูปอินเดียตามระยะสมัยตั้งแต่พระพุทธรูปแบบคันธารราฐ สืบเนื่องมาจนถึงพระพุทธรูปแบบมถุรา อมราวดี คุปตะและหลังคุปตะ ส่วนประเด็นเกี่ยวกับโบราณคดีจีน ผู้นิพนธ์ได้นำเสนอข้อมูลตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์จนถึงสมัยราชวงศ์ถัง

เนื้อหาเรียบเรียงมาจากหนังสือภาษาต่างประเทศหลายเล่ม เช่น Arts et Styles de l’Inde ของชานนีน โอบัวเยร์ รวมถึงบทความ L’Art de’Inde ของ ศาสตราจารย์ฟิลลิปป์ สแตร์นและหนังสือ The Wander That Was India ของ เอ แอล บาชัม
หนังสือแบ่งออกเป็น 11 บท โดยกล่าวถึงลักษณะและกฎเกณฑ์ในศิลปะอินเดียโดยทั่วไปก่อนที่จะกล่าวถึงลำดับวิวัฒนาการของศิลปะอินเดียตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ศิลปะอินเดียโบราณ คันธารราฐ มถุรา คุปตะ และศิลปะหลังคุปตะ เรื่อยมาจนถึงศิลปะอิสลาม