ก่อนการมีศิลปะอินเดียอย่างแท้จริง มีศิลปะของเมืองฮาระปาและโมฮนโจ-ทาโรในลุ่มน้ำสินธุราว 1450 ก่อนพุทธกาล ที่มีการจัดการผังเมืองอย่างเป็นระบบ และตราประทับที่ส่วนใหญ่เป็นรูปสัตว์ และเทวดานั่ง ศิลปะแบบอินเดียอย่างแท้จริงสมัยที่ 1 คือศิลปะของสัญจี สมัยราชวงศ์โมรยะ และศุงคะ ราว พ.ศ. 250-650 มีสูปที่พัฒนาจากเนินดินฝังศพ ถ้ำที่เลียนแบบสถาปัตยกรรมเครื่องไม้คือถ้ำภัชชา เบทสา กาลี เป็นต้น ส่วนประติมากรรมคือเสาพระเจ้าอโศก ที่ได้อิทธิพลแบบกรีก ส่วนสมัยที่ 2 ราว พ.ศ. 550-950 มีศิลปะกรีกภายในรูปพุทธศาสนา ที่น่าจะเป็นศิลปะแบบแรกที่กล้าทำพระพุทธรูปเป็นรูปมนุษย์

เนื้อหาเรียบเรียงมาจากหนังสือภาษาต่างประเทศหลายเล่ม เช่น Arts et Styles de l’Inde ของชานนีน โอบัวเยร์ รวมถึงบทความ L’Art de’Inde ของ ศาสตราจารย์ฟิลลิปป์ สแตร์นและหนังสือ The Wander That Was India ของ เอ แอล บาชัม
หนังสือแบ่งออกเป็น 11 บท โดยกล่าวถึงลักษณะและกฎเกณฑ์ในศิลปะอินเดียโดยทั่วไปก่อนที่จะกล่าวถึงลำดับวิวัฒนาการของศิลปะอินเดียตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ศิลปะอินเดียโบราณ คันธารราฐ มถุรา คุปตะ และศิลปะหลังคุปตะ เรื่อยมาจนถึงศิลปะอิสลาม